Blog 71 – Dromen

 

Vannacht kon ik totaal niet slapen en dan is het vaak verstandig om maar gewoon uit bed te gaan. Ik besloot in een ander bed te gaan liggen, maar ook daar lukte het niet. Ik ging dus naar de woonkamer om wat televisie te kijken.


Na een tijdje ging ik weer naar bed. Ik ging op mijn buik liggen en gelukkig viel ik in slaap.

Toen ik wakker werd, realiseerde ik me dat ik raar gedroomd had. Zo’n soort droom die ik vroeger vaak had toen de kinderen nog klein waren.

 

Het eerste deel van de droom was het raarst, en ook wat beangstigend. Ik zag namelijk een grote, zwarte kat met de rug naar beneden aan het plafond hangen van de slaapkamer waar we vroeger sliepen, voordat we een slaapkamer beneden hadden.

Ik “ging uit bed”, want ik wilde niet dat de kat op mij zou vallen, en huisgenoot W. en ik bleven naar de kat kijken – een beetje bang, en niet wetende wat te doen.

Op een gegeven moment viel de kat als een zoutzak naar beneden en bleef daar liggen, zonder enig leven. We wilden het ‘ding’ eigenlijk wel opruimen, maar waarheen?

 

Daarmee stopte het eerste deel van de droom.

 

Vervolgens “was ik” in een heel mooie, heel grote tuin met gazon, naar mijn gevoel achter het huis naast ons huis. Achter het huis van de buren dus.

De tuin deed blijkbaar dienst als horecagelegenheid, want wat dichter bij het huis stond een langwerpige, overdekte tafel, of zoiets, waar etenswaren op stonden die je kon kopen.

 

Ik voelde me wat jaloers en vroeg me af waarom ík niet op het idee was gekomen om van die mooie grote tuin – die wij immers ook moesten hebben, omdat in ons blok allemaal gelijke woningen staan – een horecagelegenheid te maken.
Ik zag in een flits de buurvrouw, die ik niet zo zie zitten, zelfgenoegzaam kijken.

 

 

In het derde deel van de droom stond ik in die tuin en voelde ik een hond om mijn benen scharrelen. Ik ben een beetje bang voor honden en voelde de ergernis opkomen. Ik merkte wel dat de hond aan de lijn zat en dat de vrouw – dame – die de lijn in de hand had pogingen deed om de hond bij mij weg te halen.

Ik voelde dat ze welwillend was, maar ik zag haar gezicht niet duidelijk.


Toen ik “Af” zei, ging ik de hond tot mijn verrassing meteen op zijn achterpoten zitten en keek mij heel lief aan. Daardoor verdween mijn ergernis als sneeuw voor de zon.

 

Daarna werd ik wakker. Ik ging naar de keuken om te eten. De droom bleef maar door mijn hoofd spoken.

Hoe kon ik die verschillende elementen in mijn droom met elkaar in verband brengen? Waarom had ik dit in vredesnaam gedroomd?

 

Op internet zag ik gelukkig dat dromen over een zwarte kat niets negatiefs is, maar dat het alleen maar suggereert dat je niet genoeg op je intuïtie en je geestelijke kracht vertrouwt.

 

Stukjes van mijzelf
Opeens schoot mij iets te binnen wat ik gelezen had over dromen, in een boekje dat ik bijna 40 jaar geleden al gekocht heb. Het is een boekje over Gestalt-therapie met de titel “Gras onder mijn voeten”, geschreven door Bruno-Paul de Roeck.

In het hoofdstukje over “De poort der dromen” schrijft hij onder andere:
“Dromen zijn projecties van wat er allemaal in je gaande is. … . Alle elementen van de droom zijn in één of andere zin de dromer (zelf)”.

En: “(Het zijn allemaal) … stukjes van mijzelf die vragen om erbij te horen en mee het geheel te maken dat ik ben”. (Het gaat niet voor niets om ‘Gestalt’!)

 

Dus:

  • Ik ben een beetje bang voor mijn intuïtie, maar als hij (de kat) op de grond ligt, zie ik dat ik nergens bang voor hoef te zijn
  • Ik ben degene die iemand anders lastig valt, maar ik ben ook vriendelijk en lief en bedoel het goed
  • Ik ben een mooie, grote, vredige tuin, maar ik ben ook kleinzielig jaloers
  • Ik ben een beschaafde dame die zich niet opdringt, maar ik ben ook de zelfgenoegzame buurvrouw.


Zoiets? Misschien?


Moet ik kiezen?

 

Elsa Groenman-Warmelink
e.warmelink@gmail.com

06-281 284 69

beëdigd tolk-vertaalster Engels
vertaalster Duits-Nederlands

 

Wil je reageren? Zie reactieformulier onderaan deze pagina. Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

 

Blog 72– Doodnormaal

 

Slavernij

De Grieken hadden slaven, de Romeinen hadden slaven, de oude Egyptenaren hadden slaven. Ook de Babyloniërs hadden slaven, net als de Azteken, Maya’s en Inca’s in Zuid-Amerika.

De slavernij in de achttiende en negentiende eeuw in koloniale gebieden en de Verenigde Staten werd goedgepraat met een beroep op de Bijbel.

Ook in Afrika, Japan en China bestond slavernij en de lijfeigenen en horigen in de Europese middeleeuwen hadden niet veel meer rechten dan slaven.

In Rusland werd lijfeigenschap pas in 1861 afgeschaft. De slavernij in Suriname werd in 1863 afgeschaft.

 

Kortom, slavernij was lange tijd in grote delen van de wereld doodnormaal.

In schatrijke olielanden als Koeweit en Qatar schijnt het nog steeds de normaalste zaak van de wereld te zijn om slaven te houden, al worden ze daar arbeidsmigranten of gastarbeiders genoemd.

Als gevolg van het in die landen geldende islamitische kafala-systeem hebben de gastarbeiders vrijwel geen rechten.  Zie:
https://thewire.in/labour/understand-the-kafala-system-or-how-capitalism-is-driving-modern-slavery

en https://en.wikipedia.org/wiki/Kafala_system

Pasgeleden liet Amnesty International nog weten dat antislavernij-activisten in Mauretanië waren opgepakt.

 

Vrouwen ondergeschikt aan mannen

Tot 1956 waren vrouwen in Nederland handelingsonbekwaam. Dat betekende dat ze bijvoorbeeld niet zelf een bankrekening mochten aanvragen of zonder toestemming van hun man op reis mochten gaan.

Zelfs tot 1971 stond in de wet dat de man het “hoofd van de echtvereniging” was en dat de vrouw hem gehoorzaamheid verschuldigd was. Dat was doodnormaal.

 

Er was van 1924 tot 1956 ook een wet in Nederland die bepaalde dat vrouwen uit overheidsfuncties werden ontslagen als ze gingen trouwen. Dat gebeurde dus ook bij mijn moeder toen ze in 1947 ging trouwen. Ook dat vond iedereen doodnormaal.


In fundamentalistische godsdiensten is de vrouw per definitie lager in rang dan de man, maar met godsdienst heeft dat niet zo veel te maken. Meer met het verschil in lichamelijke kracht tussen mannen en vrouwen, dat er altijd al geweest is, en omdat het mannen wel goed uitkomt.

 

Kijk maar eens naar de uitzending van Floortje Dessing over twee Nederlandse artsen in Papoea Nieuw-Guinea. Zie: http://www.uitzendinggemist.net/aflevering/423867/Floortje_Naar_Het_Einde_Van_De_Wereld.html  (vanaf 27.50).

Dat de man daar de baas is en ‘zijn’ vrouw mag aftuigen, is er doodnormaal, al is het juridisch strafbaar.


Niet dat mishandeling van vrouwen in ons land niet voorkomt, maar een mishandelende man gaat hier niet vrijuit door te zeggen dat het ‘zijn’ vrouw is en de politie een bedrag in handen te stoppen. Het is hier niet normaal (meer) om je vrouw te mishandelen.

 

Excuses voor slavernijverleden

Burgemeester Aboutaleb van Rotterdam heeft als eerste hoogwaardigheidsbekleder in Nederland gezegd dat Nederland excuses zou moeten maken voor het slavernijverleden in Suriname en op de Nederlandse Antillen.
… “Voor het leed dat tienduizenden is berokkend. Om definitief een punt te zetten achter deze donkere bladzij uit de geschiedenis.”


Ik ben het daarmee eens. Toen de slavernij door Nederland in 1863 werd afgeschaft, kregen alleen de eigenaren een schadevergoeding. De slaven kregen niets.


Tuurlijk, ik heb zelf nooit slaven gehouden en hoogstwaarschijnlijk hebben mijn voorouders ook geen greintje schuld aan de slavernij.

Mijn familie heeft ook geen gezinnen uit elkaar gerukt of Afrikaanse baby’tjes die te veel huilden tijdens het vervoer naar de Nederlandse gebieden, het zwijgen opgelegd door ze op de rand van de boot dood te slaan – een verhaal dat ik lang geleden van mijn ex-schoonmoeder heb gehoord.


Maar dat rechtvaardigt het niet-maken van excuses niet. Wij blanke/witte/roze/beige Nederlanders hebben economisch wel geprofiteerd van de slavenarbeid in de “overzeese gebiedsdelen”.

Dat was doodnormaal.

 

Winst

Psychologisch gezien is er veel te winnen
als het kabinet eindelijk excuses aanbiedt aan de nakomelingen van de door Nederlandse burgers tot slaaf gemaakten.

 

Elsa Groenman-Warmelink
e.warmelink@gmail.com

06-281 284 69

beëdigd tolk-vertaalster Engels
vertaalster Duits-Nederlands

 

Wil je reageren? Zie reactieformulier onderaan deze pagina. Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

 

Blog 73 – Armoede

 

In de keuken leg ik de laatste hand aan het eten. Op de achtergrond hoor ik het Friese commentaar bij een wedstrijd van sc Heerenveen.

De club uit Spanje waar Heerenveen tegen speelt, heeft een clublied dat op een Gregoriaans gezang lijkt.


Opeens realiseer ik me hoe goed ik het heb. Wij, huisgenoot W. en ik, kunnen eten wat we willen. We zijn geen big spenders, maar als we iets willen kopen, gaan we geen avonden uitzoeken welk merk of welke reis of welke aanbieder het goedkoopst is.

We hoeven ons ook niet steeds af te vragen hoeveel geld er nog op de bankrekening staat, en of we niet rood zullen komen te staan.

 

Na de oorlog
Dat is wel eens anders geweest
. Ik ben een paar jaar na de Tweede Wereldoorlog geboren en toen ik kind was, was het heel gewoon dat we bij de broodmaaltijd eerst een ‘boterham met boter’ – door anderen ook wel ‘boterham met tevredenheid’ genoemd – moesten eten. We aten ook altijd goedkoop brood; zelfs een tijdje ‘grijs brood’, herinner ik me. En van dure vleeswaren was natuurlijk geen sprake.

Onze moeder naaide en breide zelf een gedeelte van de kleren.

Later kregen mijn ouders het beter, maar toen waren er inmiddels zes kinderen en was er in ieder geval niet genoeg geld om mijn tweelingzus en mij, als oudste kinderen van zes – en ook nog meisjes – naar de universiteit te laten gaan.


Achterstandswijk
Later kwam ik in de bijstand terecht. Ik weet dus uit eigen ervaring hoe het is om gebrek aan geld te hebben. Om in een arme wijk te moeten wonen, wat vaak ook een achterstandswijk is en waar het onbehagen van de autochtone bevolking over haar eigen onmacht een uitweg vindt in discriminatie van wat niet ‘eigen volk’ is.  “Zwartjoekel”. “Tamil”. “Turk”.


Hoe het is om je kinderen niet te kunnen geven wat andere kinderen wél hebben.


Een tijdje geleden werd ik onaangenaam getroffen toen een van mijn zoons zei dat hij een moeilijke jeugd had gehad: zonder vader en in armoede.

Natuurlijk wist ik dat hij het erg moeilijk heeft gehad met de afwezigheid van zijn vader, maar een trauma omdat andere gezinnen en kinderen meer geld te besteden hadden? Als moeder wil je dat je kinderen gelukkig zijn en daar heb ik altijd mijn best voor gedaan.

De volgende keer dat ik hem zag zei hij gelukkig dat het niet aan mij gelegen had. Ik had altijd veel liefde en warmte geboden.

 

Stress
Armoede veroorzaakt vaak stress. Ik weet ook dat armoede littekens kan achterlaten. Arm zijn betekent een schraal bestaan hebben.


Gelukkig kan ik goed met geld omgaan. Ik ben wel geen Zeeuwse – want “ons Zeeuwen bin zuunig” – maar wel net zo zuinig. Ik heb in mijn leven nog nooit schulden gehad.

Zelfs in mijn horoscoop is mijn spaarzaamheid duidelijk terug te vinden.

Spaarzaamheid is geen kwestie van opvoeding. Mijn kinderen geven veel gemakkelijker geld uit dan ik.

 

Winkeldiefstal
Helaas zijn er veel mensen die niet goed met geld kunnen omgaan. Dat kan tot grote problemen leiden.


Nog niet zo lang geleden moest ik bij een rechter-commissaris tolken voor een vrouw die oorspronkelijk afkomstig is van een tropisch eiland dat onderdeel uitmaakt van het Britse Gemenebest. Ze is allang bekend bij de rechtbank omdat ze al vaak op winkeldiefstallen betrapt is.


Een tijdje terug had de rechter-commissaris haar uit voorlopige hechtenis geschorst vanwege haar moeilijke privéomstandigheden. Ze heeft namelijk zes kinderen. De jongste is zes en een ander kind moet drie keer per week naar het ziekenhuis wegens een chronische ziekte.

Aan de schorsing van de voorlopige hechtenis waren voorwaarden verbonden, maar die had ze overtreden. Als excuus voerde ze aan dat haar man was overleden en dat hij haar met hoge schulden had achtergelaten.


Ze was weer op winkeldiefstal betrapt, en nog wel met een zogenaamde geprepareerde tas. De rechter vond het dus aannemelijk dat ze ook een ‘afzetkanaal’ had voor de spullen die ze uit parfumeriewinkels stal.

Daarom werd de schorsing van de voorlopige hechtenis opgeheven en kwam ze weer vast te zitten.

 

Drama
Wat een drama allemaal! En wat betekent dat voor haar kinderen? Ik kan me niet anders voorstellen dan dat de kinderen uit huis geplaatst zullen worden.


Hoe zullen zij later terugkijken op hun jeugd?

 

Elsa Groenman-Warmelink
e.warmelink@gmail.com

06-281 284 69

beëdigd tolk-vertaalster Engels
vertaalster Duits-Nederlands

 

Wil je reageren? Zie reactieformulier onderaan deze pagina. Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

 

Blog 74 – Zomer en CO2-uitstoot

 

Tijdens de hitteperiode die we deze zomer gehad hebben, is de benedenverdieping van ons huis altijd redelijk koel gebleven. Als ik een tijdje buiten had gezeten en weer naar binnen ging, was dat een genot.

En als ik naar buiten ging en de warme lucht of de warme zon op mijn benen voelde, was dat ook een genot.


We hebben echt geluk dat we de hitte beneden – in de gang, de slaapkamer en mijn werkkamer – zo goed buiten kunnen houden.
De slaapkamer heeft schuifdeuren met zonwerende gordijnen en voor de ramen op het zuidoosten en het zuidwesten van mijn werkkamer hebben we screens laten aanbrengen.

Bovendien bieden de gouden regen ‘s morgens en de magnolia en de leilinde ’s middags bescherming tegen de zon.


Het is aan het begin van de zomer zelfs vaak té koud geweest in mijn werkkamer. Als het buiten mooi weer was, moest ik als ik aan mijn bureau zat te werken soms een extra bloesje aandoen, en sokken aan mijn voeten.

 

Driehoog

Nee, dan hebben anderen het met de hittegolf veel zwaarder gehad. Een nicht van huisgenoot W., met wie hij vroeger wel veel contact had, is een paar jaar geleden in het noorden komen te wonen, en we hadden eindelijk een afspraak gemaakt om bij haar op bezoek te komen. Ze woont alleen op driehoog en heeft ons bezoek vanwege de stomende, bijna ondraaglijke hitte in haar appartement al twee keer verzet.

In principe zijn de huizen in ons land niet ingesteld op de hoge temperaturen waar we dit jaar opeens mee geconfronteerd zijn. Nou ja, “opeens”?

 

Er is al jaren gewaarschuwd voor temperatuurstijgingen, alleen kiest een groot deel van de bevolking ervoor zijn kop in het zand te steken en toch minstens één keer per jaar met het vliegtuig met vakantie te gaan.

En het bedrijfsleven doet er over het algemeen alles aan om zo weinig mogelijk energie en geld te steken in vermindering van de CO2-uitstoot en andere milieusparende maatregelen.

 

Kinderen en kleinkinderen

Ik moet er niet aan denken ’s zomers altijd met zo’n hoge temperatuur te leven.

Waarom doen we er niet alles aan om het leven op onze eigen planeet voor ons allemaal zo prettig mogelijk te houden? Ik zie niet in hoe we 7 miljard mensen een draaglijk leven op Mars kunnen laten leiden. Laten we aan onze kinderen en kleinkinderen denken!

 

Elsa Groenman-Warmelink
e.warmelink@gmail.com

06-281 284 69

beëdigd tolk-vertaalster Engels
vertaalster Duits-Nederlands

 

Wil je reageren? Zie reactieformulier onderaan deze pagina. Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

 

 

Blog 75 – Zekeringen

 

Aan het eind van de morgen dacht ik dat ik mooi even de heg kon gaan snoeien. Ik bracht de elektrische heggenschaar en het verlengsnoer naar buiten en begon.

 

Ik had in mijn hoofd dat ik erom moest denken het snoer niet door te snijden – want dat is ons wel eerder gebeurd – maar het gebeurde toch. Zomaar.

 

Hoe? Er staan planten en struiken en keien langs de heg, waar ik tussendoor moet manoeuvreren. Bovendien snoeide ik van rechts naar links, terwijl het snoer van links kwam.

Voor ik het wist raakte de zaag van de heggenschaar het snoer en zag ik een vonkje.

Foute boel dus.

 

Voor alle zekerheid controleerde ik even of het licht het echt niet deed, maar helaas. In de meterkast was een veertje uit één van de stoppen losgesprongen, zag ik. Die zou vervangen moeten worden, maar er lagen geen reserve-exemplaren meer.

Het was ook al wel zo’n 10 jaar geleden dat ik een zekering had moeten vervangen.

 

Er moest dus een nieuwe zekering (stop) komen. Waar moest ik die ook alweer kopen?

En, vroeg ik me af, is het allemaal nog wel hetzelfde als vroeger nu we zonnepanelen en een slimme meter hebben?


Waar koop je die dingen?

Gelukkig lag er een kaart van Liander op de vloer van de meterkast. Daar stond een informatienummer op dat je kon bellen. Dat deed ik, maar het nummer bleek niet meer geldig te zijn.

 

Omdat je voor storingen een 0800-nummer kon bellen, probeerde ik dat maar. Ik hoefde niet eens lang te wachten. Een man met een prettige stem kon voor mij nagaan dat het vervangen van de zekering het enige was wat ik hoefde te doen en hij vertelde mij ook dat ik zekeringen bij de supermarkt kon kopen:
“Bij de schoonmaakmiddelen en de doekjes en zo.”

 

Er zat niets anders op dan naar het centrum te fietsen. Onderweg bedacht ik dat de Action ook wel eens zekeringen zou kunnen verkopen, dus daar ging ik eerst heen. Ik speurde bijna alle schappen af, maar vond niets.


Gelukkig had de kassajuffrouw weinig te doen. Ik vroeg haar waar de zekeringen lagen. “Nee, die verkopen we niet”, kreeg ik tot mijn verbazing te horen.

 

Oké, dan maar naar de supermarkt ernaast. Weer aan een winkeljuffrouw gevraagd waar ik de zekeringen kon vinden. “Die verkopen wij niet”, zei ze, “omdat de Action die heeft”.

Ik kon haar vertellen dat dat niet het geval was.


“Weet u ook waar ik ze wel kan krijgen?”, vroeg ik. “Bij de Blokker misschien”, opperde ze.

 

Verder dan maar. Eerst maar eens proberen bij de Expert-winkel, dacht ik. Dan kan ik altijd nog naar Blokker.


Bij Expert hadden ze ook geen zekeringen, maar de verkoper daar gaf me wel een goede tip. “Bij Handyman?”

Ach ja! Dat klonk me heel plausibel in de oren. Dat ik daar niet eerder aan gedacht had.

 

Ik fietste erheen en natuurlijk hadden ze daar wat ik zocht.
In de kleinste verpakking zaten meteen vijf zekeringen. Ze kostten in totaal € 4,49. Daar kan ik waarschijnlijk mijn hele leven mee toe.

 

Weer thuis
Thuis draaide ik de stop erin en alle lichten deden het weer.

Nu alleen nog alle elektrische klokken bijstellen en een keer een nieuw verlengsnoer kopen.

 

De heggen zijn helaas nog niet gesnoeid.

 

Elsa Groenman-Warmelink
e.warmelink@gmail.com

06-281 284 69

beëdigd tolk-vertaalster Engels
vertaalster Duits-Nederlands

 

Wil je reageren? Zie reactieformulier onderaan deze pagina. Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

 

 

Blog 76 – Tweede leg

 

Mijn broer Harry heeft een dochter van 31 en drie kinderen van 13, 11 en 10.

 

Inderdaad – de oudste dochter is uit zijn eerste huwelijk en de jongere kinderen uit zijn tweede huwelijk. Het is een duidelijk voorbeeld van een ‘tweede leg’.

De kinderen van mijn broer en zijn tweede vrouw Sylvia vinden het normaal dat ze geen piepjonge ouders hebben.

 

Sylvia is 10 jaar jonger dan Harry en wilde per se nog kinderen. Ze is erin geslaagd na haar 40ste drie gezonde kinderen te krijgen, zonder kunstmatige ingrepen.

Dat is heel bijzonder.

 

Een vrouw van 40 heeft gemiddeld nog maar een maandelijkse kans van 7 procent om zwanger te worden.
Bij een vrouw van 22 is die kans 25 procent.

 

Andere tweedeleggers

Michael Douglas, Mick Jagger (meer een vijfdelegger), wijlen David Bowie, Harvey Keitel, Peter Faber en Felix Meurders verwekten ook kinderen toen ze al in de vijftig of zestig waren.


Peter Faber kreeg zijn eerste kind toen hij 22 was en zijn vijfde omstreeks zijn zestigste.

Hij zegt: “Als je ouder bent, heb je meer ruimte. Je moet op je 74ste niet meer gaan waterskiën, maar je moet wel proberen je hele leven fit blijven. Dat is een keuze”.

 

Het valt niet te ontkennen dat hij, en bijvoorbeeld ook Mick Jagger, nog behoorlijk fit zijn!

 

Een op de zes baby’s heeft een vader die ouder dan 40 is. Een op de twintig heeft een vader van 45 jaar of ouder.

Mijn vader was geen tweedelegger, maar wel ouder dan 40 bij de geboorte van zijn twee jongste kinderen; ik denk dat hij de opvoeding moeilijker vond worden.


Huisgenoot W. wilde beslist niet opnieuw aan kleine kinderen beginnen, deelde hij mij mee toen we een relatie kregen. Hij vond het wel mooi geweest.

Maar ik had dan ook al kinderen. Het ligt anders als de nieuwe vlam kinderloos is.

 

Kinderen zijn verschillend

Alle kinderen zijn verschillend. Dat merkte Harry toen hij opeens meer dan één kind had.

 

Zijn tweede dochter, Margriet, is net zo gewetensvol als zijn oudste dochter Natasja en net zo’n uitblinker op school, maar de andere twee kinderen zijn anders (en onderling ook weer verschillend).

In het verleden behaalde resultaten zijn blijkbaar geen garantie voor de toekomst.


Harry merkt nu ook dat het heel wat anders is drie kinderen tegelijkertijd groot te brengen dan maar één kind te hebben.

 

Oudere moeders

Er zijn veel vrouwelijke filmsterren/beroemdheden die (ver) na hun veertigste een baby kregen:
Susan Sarandon, Geena Davis, Uma Thurman, Brooke Shields, Madonna, Nicole Kidman en Mariah Carey.

 

Ik heb geen idee of ze daarbij via medische technieken hulp hebben gekregen.

 

Kunstmatige voortplanting

Het is wel duidelijk dat in de toekomst ‘jonge moeders’ van boven de 45 of de 50 een veel gewoner verschijnsel zullen zijn. Naast alle technieken die tegenwoordig al gebruikt worden, wordt er immers geëxperimenteerd met uit stamcellen gekweekte zaad- en eicellen.
Op die manier kan leeftijd losgekoppeld worden van vruchtbaarheid.

 

Dat de menselijke voortplanting in de toekomst misschien volledig kunstmatig wordt, zoals sommige wetenschappers zeggen, vind ik jammer en ook wel beangstigend.

Ik begrijp dat kunstmatige voortplantingstechnieken een uitkomst kunnen zijn voor mensen die op de natuurlijke manier geen kinderen kunnen krijgen, maar er zitten heel veel risico’s aan het maken van zg. designerbaby’s.

 

Zie ook: https://dekennisvannu.nl/site/artikel/De-onverbeterlijke-mens/7059

 

Elsa Groenman-Warmelink
e.warmelink@gmail.com

06-281 284 69

beëdigd tolk-vertaalster Engels
vertaalster Duits-Nederlands

 

Wil je reageren? Zie reactieformulier onderaan deze pagina. Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

--------------------------------------------

 

 

Blog 77 - Strijken

 

Zakdoeken

Ik was weer eens aan het strijken. Dat doe ik niet vaak, maar er had zich nu heel wat was opgestapeld.

Ik strijk geen lakens, zoals mijn moeder vroeger wel deed, en veel anderen misschien nog doen. Wel soms slopen, katoenen broeken, zomerjurkjes, shirts en de katoenen zakdoeken van huisgenoot W.

Katoenen zakdoeken gebruik ik al tientallen jaren niet meer, maar huisgenoot W. heeft het zo meegekregen vanuit zijn ouderlijk huis, en van verandering houdt hij niet.

Ik houd zijn zakdoeken keurig bij.

 

Tafellakens

En altijd alle tafellakens. Tegenwoordig worden er weinig tafellakens meer gebruikt, geloof ik, maar wij doen er nog aan.

Deze keer was ik een exemplaar aan het strijken dat ik meer dan 20 jaar geleden gekregen heb van mijn zoon Dolf en zijn toenmalige vriendin, Ammerins.

Ammerins heb ik al bijna 20 jaar niet gezien, maar elke keer als ik dat tafellaken zie, denk ik aan haar.

 

Ik weet niet of je deze blogs wel eens leest, Ammerins, maar ik ben blij met dit tafellaken. Het heeft zich heel goed gehouden, de (blauwe, groene en gele) kleuren erin zijn hoogstens iets verbleekt. Je hebt een goede keus gemaakt.

Het is van het merk Cinderella – Assepoester – zag ik. Dat merk zullen Dolf en jij toen wel niet met opzet hebben uitgekozen, maar ik heb wel mijn prins gevonden (nou ja, min of meer dan).

Je was trouwens bij de bruiloft, bedenk ik me nu.

 

Begeleidende muziek

Omdat huisgenoot W. niet in de kamer was, besloot ik een cd met klassieke muziek op te zetten. Vroeger, toen huishouden een groter deel van mijn tijd uitmaakte, deed ik dat altijd bij het strijken.

Het werd de cd met vier concerten van Joseph Haydn voor resp. piano, viool, trompet en cello met orkest.
Ik werd meteen meegezogen door de muziek.


Als je muziekstukken zo vaak gehoord heb, weet je precies wat er komt, maar ik werd toch nog verrast door de mooie uitvoering. Op de cd-hoes zag ik de namen van Jörg Demus (piano), Pinchas Zuckerman (viool), Pierre Thibaud (trompet), Pierre Fournier (cello), en van de dirigenten Franz-Paul Decker, Pinchas Zuckerman (in een dubbelrol), Otto Gerdes en Rudolf Baumgartner.

 

Ik bedacht dat ik in de loop van de jaren heel veel klassieke muziek heb beluisterd en dat heel veel muziek me bekend voorkomt, maar dat je mij niet moet vragen welk nummer (uit de Hobokenverzeichnis, Köchelverzeichnis, Bach-Werke-Verzeichnis enz.) een stuk heeft, of uit welke periode het stamt, of wie het precies uitvoert of uitvoeren.

Dat is meer iets voor sommige mannen, zoals Maarten ’t Hart.

Mij boeit het niet, en daarom kan ik het niet onthouden. Als iemand mij deze muziek had laten horen, had ik hoogstens gezegd: “Dat is Haydn, hè?”, maar daar was het wel bij gebleven.

 

De volgende dag
Op de avond van de volgende dag zei huisgenoot W. tegen mij: “Die grijze broek die jij gisteren hebt gestreken, heb ik weer in de wasmand gedaan, hoor. Ik heb er boter op gemorst.”

Tsja …

 

Elsa Groenman-Warmelink
e.warmelink@gmail.com

06-281 284 69

beëdigd tolk-vertaalster Engels
vertaalster Duits-Nederlands

 

Wil je reageren? Zie reactieformulier onderaan deze pagina. Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

 

Blog 78 – Bijblijven

 

Als je in deze maatschappij ouder wordt, valt het nog niet mee om bij te blijven. Dat komt vooral door de automatisering die maar doordendert.

Alleen al met mijn computer zou ik zoveel meer kunnen doen dan ik doe.

Bovendien weet ik niet altijd of boodschappen op mijn computer of smartphone bedoeld zijn om me van dienst te zijn, of dat het om ordinaire verkooptechnieken gaat. De hebzucht viert hoogtij in de digitale wereld.


Een tijdje geleden had ik bijvoorbeeld Norton Identity Safe aangevinkt, omdat mij dat op mijn computerscherm dringend werd aangeraden. Later hoorde ik van mijn ‘computeradviseur’ dat dat helemaal niet nodig was geweest, omdat mijn wachtwoorden ook al door Google en door Firefox en door Chrome zijn vastgelegd. Volgens  de expert wil Norton alleen maar zoveel mogelijk van mij/ons weten.


Ook had Norton, of ikzelf per ongeluk, mijn toegang tot minder veilige apps uitgeschakeld. Het gevolg was dat ik steeds berichten kreeg dat ik een “geblokkeerde inlogpoging” moest controleren. Daarvoor moest ik blijkbaar een wachtwoord voor de ‘IMAP-server’ intypen, maar het enige wachtwoord dat volgens mij in aanmerking kwam, bood geen soelaas. Ook Outlook deed het niet meer.

Na veel gedoe slaagde mijn expert erin de oorzaak te achterhalen (Norton!) en is het weer gefikst.

 

Nieuwe woorden
Zoon en kleinzoon hadden het laatst over een meme creator. Dan denk ik: wat is dat nou weer?


En stiefzoon Allert, die basisschoolleraar is,  had het over Chromebooks die zijn school wilde aanschaffen voor leerlingen. Daar had ik ook nog nooit van gehoord. Ze zouden goedkoper zijn dan laptops.

Ik heb werkelijk geen idee meer hoe het onderwijs van tegenwoordig eruitziet. Digitale schoolborden (digiborden) schijnen gemeengoed geworden te zijn, maar ik heb er nog nooit mee zien werken.


Bij een IND-gehoor had een jongeman uit Trinidad het over een BBM pin die uitgewisseld was. Ik had geen flauwe notie wat dat was – de gehoormedewerkster gelukkig wel. Thuis zocht ik het op in de Urban Dictionary op Google;  het bleek iets uit het verleden te zijn, nl. een Black Berry Messaging pin.

Die werd gebruikt als iemand met een Blackberry contact wilde opnemen met iemand anders met een Blackberry.


Taalverwarring
Laatst, in Deventer, was de parkeergarage waar ik wilde parkeren niet goed bereikbaar door bouwwerkzaamheden, dus maakte ik gebruik van een Q-park (P & R).

Het bleek dat ik het terrein op kon rijden door mijn betaalpas in de toegangszuil (is dat een woord?) te steken, zonder pincode. Dat deed ik dus, maar toen kreeg ik een melding: “Neem uw betaalkaart uit”.

Dat was verwarrend; ik hád mijn betaalpas al weer uit de zuil gehaald en verwachtte dat ik nog een soort kaartje zou krijgen – de betaalkaart. Ondertussen was de slagboom al opengegaan, dus ik reed het parkeerterrein maar op.
Maar wel met een heel onzeker gevoel: kom ik er straks wel uit? Heb ik daar geen ‘betaalkaart’ voor nodig?

Achteraf begreep ik dat ik me niet druk had hoeven te maken; ik kon gewoon ‘uitchecken’ door mijn betaalpas weer in de gleuf te steken.


Dit was dus weer eens een kwestie van een verkeerde vertaling uit het Engels
. Het Engelse ‘payment card” of ‘debit card’ is in het Nederlands een betaalpas.

Mensen zoals ik, die prijsstellen op een goed gebruik van het Nederlands, zonder anglicismen, raken daardoor echt van de kaart…

 

Oude mensen
Voor heel oude mensen wordt de maatschappij wel heel ingewikkeld. Zij kúnnen zonder hulp niet bijblijven.

Mijn moeder van 94 heeft al jaren geleden een laptop gekregen van een van de kinderen om te kunnen e-mailen, maar ze weigert het ding te gebruiken (angst voor het nieuwe!). We kunnen haar dus niet e-mailen; niemand kan dat.

Ze kan en wil ook geen betalingen doen op de computer en dat staat de banken helemaal niet aan.  De banken willen immers iedereen dwingen om via internet betalingen te doen?
Door verregaande automatisering kunnen ze lekker massa’s werknemers ontslaan, zodat persoonlijke dienstverlening inmiddels iets van het verleden is geworden.

En ze maken het (oude) mensen die geen computer of mobiele telefoon hebben, zo lastig mogelijk.


Vroeger
– ja, jongelui! – maakten wij geld over door ingevulde overschrijvingskaarten in voorbedrukte enveloppen op de post te doen. Die overschrijvingskaarten kon je uit een door de bank/giro gratis verstrekt boekje scheuren.

Als er nog 10 overschrijvingskaarten over waren, kreeg je vanzelf een nieuw boekje toegestuurd.

Tegenwoordig mag je van de almachtige bank nog wel overschrijvingskaarten gebruiken, maar je moet ze zelf aanvragen en er bovendien voor betalen. Dat doet mijn moeder dus, met hulp van mijn broer.

 

Conclusie
Ik zou willen dat de maatschappij zich niet zo door IT-bedrijven en whizzkids op sleeptouw zou laten nemen. De overheid zou erop moeten toezien dat zoveel mogelijk mensen de ontwikkelingen kunnen bijhouden.

 

Elsa Groenman-Warmelink
e.warmelink@gmail.com

06-281 284 69

beëdigd tolk-vertaalster Engels
vertaalster Duits-Nederlands

 

Wil je reageren? Zie reactieformulier onderaan deze pagina. Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

 

 

Blog 79 – Mag je jezelf zijn?

 

Een paar maanden geleden zag ik Clairy Polak weer eens op de televisie. Ik zocht haar op in Wikipedia en zag tot mijn verrassing dat zij een dochter is van Alexander Pola, die mijn generatie kent van het kwintet Farce Majeure, heel bekend in de jaren 60 en 70.

 

Clairy Polak presenteerde vroeger het actualiteitenprogramma NOVA, en daarna Buitenhof.

De laatste jaren heb ik haar alleen nog maar gezien als gespreksleidster bij Het Filosofisch Kwintet. Zij is in mijn ogen een vrouw die vanzelfsprekend ambitieus is. Ze is er niet op uit te behagen, zoals zoveel andere vrouwen op de tv (babes).


Keurslijf
Wat mij altijd opvalt zijn haar ‘wilde’ wenkbrauwen. Make-updeskundigen bij de tv hebben haar vast wel vaak willen overreden om daar wat aan te doen, maar zij zal dat afgeslagen hebben – vermoed ik zo.

Mannen op de tv mogen er immers uitzien zoals ze willen, maar vrouwen worden altijd in een keurslijf gedwongen. Ze mogen niet zijn wie ze zijn.


Ik zag laatst een vlog van iemand die voordeed hoe zij haar wenkbrauwen fatsoeneerde. Het kwam erop neer dat ze zowat al haar wenkbrauwhaartjes eerst uittrok en dan met kunstmiddeltjes de wenkbrauwen weer opvulde. Wat een dwaasheid!


Rage
Sinds het eind van de twintigste eeuw is het in de westerse wereld steeds gekker geworden met de verwachtingen die er aan het lichaam van vrouwen en meisjes worden gesteld.

Ik beperk me hier tot de rage van de verwijdering van lichaamshaar bij vrouwen.


Het begon met de verplichte verwijdering van okselhaar. Onder anderen sterren als Madonna en Julia Roberts hebben geprobeerd zich daar tegen te verzetten, maar zelfs hen lukte het niet onder de dwang uit te komen.

Nog later werd vrouwen wijsgemaakt dat ze absoluut hun schaamhaar moesten verwijderen.

Bij mannen was – zelfs overvloedig – okselhaar natuurlijk nooit een probleem. In films wordt het okselhaar van mannen zonder problemen getoond – bijvoorbeeld als ze uit bed komen – en niemand doet moeilijk als het okselhaar van Epke Zonderland uitgebreid te zien is als hij oefeningen aan de rekstok of de ringen doet.

 

Groepsdwang
Het is al eeuwen zo dat vrouwen te horen krijgen dat hun lichaam niet goed is zoals het is, en het wrange is dat het ook vrouwen zelf zijn die via groepsdwang grote druk uitoefenen op hun seksegenoten.

 

Ik durf wel te beweren dat diezelfde groepsdwang vroeger een rol speelde bij het omzwachtelen (inbinden) van de voetjes van vrouwelijke baby’s in China (met z.g. lotusvoetjes tot gevolg, die een ‘sexy’, schuifelende eendenpas mogelijk maakten) en nu nog steeds een belangrijke factor is bij de verwijdering van een groot deel van de geslachtsorganen van jonge vrouwen in sommige landen in Afrika, Azië en het Midden-Oosten (vrouwelijke genitale verminking; FGM; vrouwenbesnijdenis).

https://nl.wikipedia.org/wiki/Lotusvoetjes

zg.https://nl.wikipedia.org/wiki/Vrouwelijke_genitale_verminking

 

Omgekeerde tendens?
Toevallig las ik trouwens in De Volkskrant dat er een tendens is naar weer meer acceptatie van lichaamshaar bij vrouwen.

Én dat mannen zich steeds vaker gedwongen voelen hun lichaamshaar te verwijderen.

Volkskrant:  https://www.volkskrant.nl/cultuur-media/2017-was-het-jaar-van-de-terugkeer-van-het-vrouwelijk-lichaamshaar~b623a3f4/

 

Arme mannen!
Uit de Volkskrant van 3 december 2017:
´Vooral jonge mannen scheren hun lijf: 58 procent van de mannen tussen de 16 en 24 zegt druk te voelen zich te ontharen, tegenover 22 procent van 65-plussers’.

 

Arme mannen. Ze worden tegenwoordig op andere terreinen ook al zo zwaar onder vuur genomen.

 

Waarom mogen mensen niet zelf weten hoe ze eruit zien?

 

Wat mij betreft geldt dat zowel voor mannen als voor vrouwen.

 

Elsa Groenman-Warmelink
e.warmelink@gmail.com

06-281 284 69

beëdigd tolk-vertaalster Engels
vertaalster Duits-Nederlands

 

Wil je reageren? Zie reactieformulier onderaan deze pagina. Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

 

Blog 80 – Correcte spelling


Hieronder staan wat zinnetjes waarmee je je kennis van de Nederlandse spelling kunt testen.

De onderstreepte woorden zijn juist. Zou je de woorden zelf ook goed gespeld hebben?

 

Test

  1. Het is voor mij nieuw dat onze moeder haar geld in aandelen  ________.
    a. belegt                     b. belegd

  2. De lekkerste soep is naar mijn smaak ________
    a. koninginnensoep                          b. koninginnesoep

  3. Zij houdt van zonnige  ________
    a. lentes                                  b. lente’s

  4. Op die manier doet hij er tien keer zo lang over ________ nodig is.
    a. als                             b. dan

  5. Herman kan je ________ op maat geven.
    a. carrièreadvies    b. carrière advies

  6. Er waren nogal wat ________ deelnemers aan de vergadering.
    a. onvoorbereidde                         b. onvoorbereide

  7. Er groeit nog steeds ________ onkruid in onze tuin.
    a. teveel                                  b. te veel

  8. Het Loofhuttenfeest is een belangrijk feest voor orthodoxe ________.
    a. joden                      b. Joden

  9. Karin is een aardig meisje ________ ik al jaren ken
    a. die                             b. dat                              c. wat

  10. Het bedrijf heeft ________ arbeidsvoorwaarden verbeterd.
    a. zijn                                     b. haar

 

Het groene boekje

In de Woordenlijst Nederlandse taal (het ‘Groene boekje’) wordt in de door Jan Renkema geschreven inleiding (blz. 10 tot en met 46) uitleg gegeven over de redenen voor allerlei spellingsregels.  


Als ‘speciale kwesties’ behandelt Renkema de tussenletter in samenstellingen (zowel de -n- als de -s-), het afbreekteken, de hoofdletter, het liggend streepje, het trema, de apostrof en accenttekens.


Bovendien gaat hij in op de spelling van woorden van vreemde herkomst, de spelling van werkwoorden, de vervoeging van werkwoorden van Engelse herkomst, het geslacht van zelfstandige naamwoorden en afwijkingen van de voorkeursspelling van 1954.

Die laatste hebben meestal betrekking op de vraag of er in een woord een c of een k moet staan.

 

Eerdere blogs over spelling

Voor niet-verstokte lezers van mijn blogs wil ik graag vermelden dat ik eerder drie blogs over spelling heb geschreven, met name over het gebruik van d’s  en t’s in werkwoordsvormen.

Het betreft de blogs 43, 47 en 53.

 

Elsa Groenman-Warmelink
e.warmelink@gmail.com

06-281 284 69

beëdigd tolk-vertaalster Engels
vertaalster Duits-Nederlands

 

Wil je reageren? Zie reactieformulier onderaan deze pagina. Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Het groene boekje in 1954

Reactie plaatsen

Reacties

Elsa
een maand geleden

Dank je wel, Annemieke en Gryt. Fijn dat jullie mijn stukjes waarderen!

Annemieke de Lang
een maand geleden

Beste Elsa,
Jouw "stukjes" zijn i.h.a. een mooie mix van openhartigheid,, persoonlijke betrokkenheid, alledaagse wissewasjes en maatschappelijke betrokkenheid.
Tenminste, zo zie ik het.

Gryt Visser
een maand geleden

N.a.v. 72:
ik vind, dat je dit heel stijlvol "op papier " hebt gezet.
Compliment!